We starten de dag in Llança met een uitstekend ontbijt en het is zonnig en al warm. Het eerste deel van de route loopt laag langs de kust met een verhard pad. Het pad slingert mee met de kustlijn en het is heerlijk om zo ontspannen te lopen. Wandelend in de schaduw van palmbomen en pijnbomen komen we langs strandjes en mooie kustwoningen. Dit zijn vaak privé vakantiewoningen, die er verlaten uitzien. Dit stuk van de route is niet spannend, maar wel relaxed.
Tussen de middag komen we aan in El Port de la Selva, een leuk havenstadje met een jachthaven en vissershaven. We doen inkopen bij de lokale Spar en genieten van onze simpele lunch, zittend bij het water. Mijn kamergenoot zegt treffend: “ik zou nu nergens anders willen zijn dan hier”. Zo waar!
We vervolgen onze wandeling en lopen het dorpje uit in de richting van de bergen. We beginnen aan een pittige klim omhoog langs een koeienpad dat bezaaid ligt met losse stenen. Je moet goed opletten waar je je voeten zet om niet uit te glijden. Het stijgingspercentage is flink en we pauzeren regelmatig om de hartslag te laten zakken. Het is erg warm, want we lopen in de luwte van de berg en voelen geen zuchtje wind.
De route omhoog is heel mooi, veel vogelgeluiden, hagedisjes schieten weg, ik zie een grote groen/zwarte hagedis van zeker 50 cm lang. We staren elkaar aan en ik verwonder mij over zijn kleuren en schoonheid. Al stijgend kijken we regelmatig om naar El Port de la Selva dat steeds verder in de diepte verdwijnt.
Bovenaan de bergkam vangen we een stevige bries die ons heerlijk verkoelt en we hebben nu ook een prachtig uitzicht over de bergen. Het volgende deel van de route loopt licht stijgend en slingerend over een bergkam met schitterende uitzichten naar alle kanten, de zee links en de bergen rechts. We komen nu ook de koeien tegen waar de bellen al van te horen waren. Er loopt een kleine groep met kalfjes, vlak naast de enige route die wij kunnen lopen. De opperkoe vindt het geen goed plan dat wij daar zijn, en valt uit, maar zoals vooraf afgesproken maken we met de groep een hoop herrie en veel gebaren. De groep koeien wijkt terug en wij vervolgen onze route en laten de koeien lekker verder grazen.
Wat je in de bergen omhoog gaat, moet je vaak weer naar beneden. Stijgen is zwaar, maar dalen ook en veel spannender, het valgevaar is groter. We hebben al snel een prachtig zicht op Cadaques in de diepte. Hier staat het geboortehuis van kunstenaar Dali en een mooi standbeeld van hem op het strand. Het is een uitdaging om veilig beneden te komen en na 1,5 uur dalen halen we opgelucht adem.
We sluiten af met een welverdiend drankje op een terras aan de drukke boulevard. Wat een contrast na de rust en stilte in de bergen.
Weer een mooi verslag martha ,wacht op de volgende ,dank